Ένα καλοκαίρι που μοιάζει ιδεατό...

Πλησιάζοντας ασθμαίνοντας το ορόσημο της μετάβασης στο φθινόπωρο....ένα χαμόγελο με γεύση πικραμύγδαλο (και ναι, ενα χαμόγελο μπορεί να έχει ΚΑΙ γεύση) καθρεπτίζει νωχελικά το συναίσθημα που κυριάρχησε τους δυο τελευταίους μήνες....Μια ατέρμονη μετακίνηση από την κοιτίδα του ολυμπισμού στις ακτές της Μαύρης θάλασσας κι από εκεί στις άλλες ακτές, τις πλέον θελκτικά άγνωστες, εκείνες του ατλαντικού....μέσα, το ίδιο, ο κυματισμός πέρασε από ελαφρύς σε τρικυμιώδης και τ' ανάπαλιν....στην πορεία αυτή, βρήκα μια πολύ όμορφη ύπαρξη συνοδοιπόρο -εκεί κάπου στην ανατολή-...έπειτα στη δύση πια, η ιστορία ήρθε να ξεπεράσει τα ανθρώπινα τερτίπια του παρελθόντος και να δηλώσει παρούσα στην καθημερινότητα μου...μια παρουσία που τόσο λαχτάρισα πέρσι...τέλος πάντων....ήρεμος όσο ποτέ, ξέροντας τι έχω αφήσει πια πίσω και τι έχω ανάγκη να βρω μπροστά.... ετοιμάζομαι για την επιστροφή... με μια εικόνα χαραγμένη...όπως ακριβώς μου παρουσιάστηκε πάνω από τα βράχια... σε εκείνη την βορειδυτική γωνιά της ευρώπης... έχοντας κάνει πολύ κουπί, έχοντας πάει με τη βαρκούλα από δω κι από κει... έχοντας ανάψει τους φάρους μου... ατενίζω ήρεμος την επαύριο.... καλή αντάμωση.....