...σε γνώριμο σκηνικό...οι είκονες εναλλάσσονται..μπερδεύονται...σβήνουν μα όχι, θαρρείς ανάβουν η μια μέσα στην άλλη....άχρονη αίσθηση...ποιο ήταν περασμένο..ποιο αυριανό...δεν ξέρω να πω...μια ροή..μια πορεία...ένα κλείσιμο ή ίσως άνοιγμα κεφαλαίου...περπατώντας μέσα στο χρόνο...η πόλη μεταμορφώνονταν γύρω...κάποια στιγμή σήκωσα το βλέμμα...είδα ένα παιδί καθισμένο οκλαδόν στο αγαπημένο του παράθυρο να χαζεύει τον κόσμο που περπατούσαμε στο δρόμο...σήκωσα το χέρι..φορούσα κόκκινο μπλουζάκι...ένευσα hello... να με είδε;...με μιας πρόσωπα από άλλη ήπειρο...έγιναν μια μπάλα...μια τεράστια μαύρη μπάλα του bowling...και με παρέσυραν...τρόμαξα...μα πως, πότε;....που ήμουν εγώ;....ύστερα ένιωσα μια δροσιά...μια υγρασία...άνοιξα τα μάτια...είδα ένα πορτοκαλί ρυάκι να ρέει...ξαφνιάστηκα...μια λάμψη σαν φλας..από παλιά....ναι, έχω ξαναβρεθεί σε αυτό το ρυάκι... πλησιάσα...έσκυψα να δω...Ααααα...το παιδί του μπαλκονιού μου κουνούσε το χέρι...γαλήνια, κυματιστά η κίνηση πάνω στο νερό...σαν κύμα μετέφερε το χαμόγελο στη ράχη της....

...είναι η ώρα περασμένη...κι εγώ περνώ από τη μια διάσταση στην άλλη....παίζοντας λάθος ταινία...σε άλλη αίθουσα...είναι νοέμβρης κι όμως δεν κάνει κρύο...είναι προσωπεία κι όμως,θα' λεγες πως είναι άνθρωποι κανονικοί...οι άνθρωποι σου...οι συνοδοιπόροι σου... φευ...

...κι όμως...η υπόσχεση είναι εδώ

Χορεύοντας στο στηθαίο του μπαλκονιού του 1ου ορόφου...μια ταινία...σκόρπιες σκέψεις...και μια ζωή... η δική μας

Ámame menos, pero ámame mas tiempo...η ένταση των συναισθημάτων κυλά ορμητικά σε μια τσουλήθρα σκέψεων που σαν παιδιά χοροπηδούν τριγύρω και φωνάζουν αφημένα στην πηγαία έκφραση ευδαιμονίας που αγνοεί αθώα κάθε κοινωνική σύμβαση εκπεφρασμένης χαράς...εν ολίγοις...σκέψεις ακατέργαστες ανοίγουν το παράθυρο και χορεύουν τα θέλω τους σε ένα αισθησιακά άμεσο χορό στο στηθαίο του μπαλκονιού του 1ου ορόφου...ο χρόνος...η στιγμή...η συνειδητοποίηση...οι συμβάσεις μιας κοινωνίας που μοιάζουν πια εκθέματα μουσείου...μια πόλη...του φωτός...μια σκιά...του θανάτου....ένα κενό...η αίσθηση του ερώμενου...μια ώθηση...η εφηβική τρέλλα...

...είναι πια βράδυ...ένα μπαλκόνι ανοιχτό...στα φώτα της πόλης....μακριά...η βοή από τα αυτοκίνητα που κολυμπάνε στην παραλία Μ30...μοιάζει νανούρισμα...ο αέρας σαν ατμός από τσαγέρο..πνιγηρός μα συνάμα αναζωογονητικός...ανοίγει πόρους...η ταινία απαλό υγρό σεντόνι μοιάζει να έχει κολλήσει πάνω μου...χρειάζομαι ένα ποτό...  //  στην υγειά μας... το βλέμμα χαζεύει  τους περαστικούς...πόσες πολλές ιστορίες μικρού μήκους ...διασταυρώνονται κάτω στο δρόμο...αλήθεια... πόσες καθημερινότητες μέσα από την ώσμωση μέρα με τη μέρα.... θολώνουν σαν φωτογραφία που έσταξε πάνω της αλκοόλ και χαλάρωσε τις άλλοτε ευκρινείς γραμμές... η πεζογέφυρα στα αριστερά σε οδηγεί στην άλλη πλευρά της πόλης... η γέφυρα του μυαλού με μεταφέρει στην άλλη άκρη της ευρώπης... στην άλλη άκρη αυτού του καλοκαιριού... αντίστροφα... σε μια κουβέντα όμορφη... εκείνη κι εγώ... καταιγιστικά... σαν χορό τανγκό... μιλήσαμε για σχέσεις... για όνειρα... για πνίξιμο.. για παιδικά τερτίπια... ναι, ναι.. για το πως ως άλλα παιδιά... πολλές φορές κλειδώνουμε σκέψεις και ανάγκες στην ντουλάπα... θαρρώντας πως έτσι θα τα διαφυλάξουμε..και σαν έρθει η στιγμή...που η δύναμη θα εκτοξεύεται από μέσα μας... τότε ναι..θα γυρίσουμε το κλειδί.. θα ανοίξουμε την ντουλάπα... κι όλα αυτά που θέλαμε θα είναι εκεί... και θα μένει μονάχα να τα ζήσουμε...  θυμάσαι;... η ζωή είναι μια όμορφη ταράτσα με θέα 360... πάρε το ποτό σου και έλα να την γυρίσουμε... ΤΩΡΑ!  

Ένα καλοκαίρι που μοιάζει ιδεατό...

Πλησιάζοντας ασθμαίνοντας το ορόσημο της μετάβασης στο φθινόπωρο....ένα χαμόγελο με γεύση πικραμύγδαλο (και ναι, ενα χαμόγελο μπορεί να έχει ΚΑΙ γεύση) καθρεπτίζει νωχελικά το συναίσθημα που κυριάρχησε τους δυο τελευταίους μήνες....Μια ατέρμονη μετακίνηση από την κοιτίδα του ολυμπισμού στις ακτές της Μαύρης θάλασσας κι από εκεί στις άλλες ακτές, τις πλέον θελκτικά άγνωστες, εκείνες του ατλαντικού....μέσα, το ίδιο, ο κυματισμός πέρασε από ελαφρύς σε τρικυμιώδης και τ' ανάπαλιν....στην πορεία αυτή, βρήκα μια πολύ όμορφη ύπαρξη συνοδοιπόρο -εκεί κάπου στην ανατολή-...έπειτα στη δύση πια, η ιστορία ήρθε να ξεπεράσει τα ανθρώπινα τερτίπια του παρελθόντος και να δηλώσει παρούσα στην καθημερινότητα μου...μια παρουσία που τόσο λαχτάρισα πέρσι...τέλος πάντων....ήρεμος όσο ποτέ, ξέροντας τι έχω αφήσει πια πίσω και τι έχω ανάγκη να βρω μπροστά.... ετοιμάζομαι για την επιστροφή... με μια εικόνα χαραγμένη...όπως ακριβώς μου παρουσιάστηκε πάνω από τα βράχια... σε εκείνη την βορειδυτική γωνιά της ευρώπης... έχοντας κάνει πολύ κουπί, έχοντας πάει με τη βαρκούλα από δω κι από κει... έχοντας ανάψει τους φάρους μου... ατενίζω ήρεμος την επαύριο.... καλή αντάμωση..... 

¡Bienvenidos!

Proto post se mia terra incognita....¡No pasa nada!....seyahat etmegi cok seviyorum...
kali arxiiiiiii